طرح خطی یک زندگی

طرح خطی یک زندگی

تجربه‌ی ناکامی از جمله دردناکترین مسائل روحی است. نشدن‌های پیاپی آدمی را از درون فرتوت می‌کند.
روزی به این دنیا می‌آیی و فقط نگاه می‌شوی تا بیاموزی. رفتارهای اطرافیان، برایت الگوهایی غیر قابل تغییر می‌سازد و تو آن‌ها را اصل می‌پنداری و درون اندازی می‌کنی. اما وقتی که اولین ناکامی را به واسطه پیروی از همین الگوها تجربه می‌کنی، درمی‌یابی که یک جای کار می‌لنگد و این پرسش در ذهن تو شکل می‌گیرد که «پیش نویس‌های زندگی‌ام که بر اساس آن اکنونم را می‌سازم، چه کسی نوشته است؟ آیا می‌توان از آن‌ها رها شد؟ آیا می‌شود جور دیگری اندیشید؟»

دچار تردید می‌شوی؛ آنگاه فرو می‌ریزی و درونت آشفته می‌گردد. آنجاست که تصمیم می‌گیری شیوه‌ی دیگری را برای زندگی کردن برگزینی و میل به تغییر در تو شکل می‌گیرد. اما داستان به این سادگی پیش نمی‌رود.
گمگشتگی اولین ارمغان مسیر تغییر است که به آن دست می‌یابی. تحفه‌ای سیاهگون با مزه‌ای تلخ که نوری کور کننده را به چشمانت می‌تاباند. به طوریکه از شدت نور، مسیر پیش رو را تاریک می‌بینی. این اولین آزمون تو برای ورود به دنیای تغییرات است. پس یا آن را چون سدی بزرگ می‌یابی و از طی کردن ادامه‌ی راه منصرف می‌شوی، به همان الگوهای نااصل باز می‌گردی، ناکامی پشت ناکامی از سر می‌گذرانی و هر بار بیشتر در خود فرو می روی، تا زمانیکه روحت تجزیه و جسمت مچاله شود. و یا همتت عالی است، سختی را به جان می‌خری و کورمال کورمال در جستجوی راه از بیراه می‌روی.

رفتن در این راه را به ایستادن یا بازگشتن از آن توصیه می‌کنم. هرچند نمی‌دانم سرانجام چه در انتطارت خواهد بود. اما می‌دانم این مرحله ایست که پایان دارد. روزی می‌رسد که گمگشتگی‌، در تناقضات خودش از بین می‌رود و بعد از آن، تمام حواست را به دست خواهی گرفت و آنگاه آماده‌ی گذرِ بعدی هستی.

پی نوشت: تصویر نقاشی به نام ناامیدی و  اثر ساندرو بوتیچلی است.

2 نظر در “طرح خطی یک زندگی

  1. به مقصد رسیدن در این راه بیش از آنکه بشود تصورش را کرد دشوار است. پر از امید و ناامیدی‌ست، پر از درد و شوق. گاهی آنقدر جان‌فرسا می‌شود که آدمی فکر می‌کند پایانِ این مسیر همین بی‌پایانی‌اش است، و دراز می‌کشد و به آسمان خیره می‌شود ـ برای مدتی.

    پی‌نوشت:
    چقدر خوبه که بازم اینجا می‌نویسید. خیلی خوشحال شدم از حضورتون.

    • بله دقیقاً؛ صحبت از مسیریه که اکثر آدم ها اون رو تجربه کردند. و مرسی از اظهار لطفتون.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *