متقاطع یا موازی؛ پرسش این است

متقاطع یا موازی؛ پرسش این است

احساسات و هیجانات به زندگی ما رنگ می‌دهند و کیفیت آن را تعیین می‌کنند اما برای گرفتن یک تصمیم سرنوشت‌ساز، بهتر است برای چند لحظه دنیایمان را خالی از رنگ و احساس ببینیم. بدون مداخلۀ تفکرهای آلوده به احساسات مثبت یا منفی پیرامون یک مسئله، احتمالاً می‌توان کم‌اشتباه‌تر اقدام کرد.

در راستای رسیدن به امنیت و رشد، قرار است زندگی با گوشه‌های نرم و تیزش برایمان قابل هضم باشد. چالش ذهنی این روزهایم این است که آیا می‌توانیم در کنار کسی که آسودگی روان، رهیافت ارتباط با او نیست رشد کنیم؟ آیا می‌شود با ندیده انگاشتن و به اصطلاح بی‌تفاوتی، راه خودمان را برویم درحالیکه او همواره هست و در کنار تو زیست می‌کند و اعمالت را رصد می‌کند؟ شاید بشود؛ اگر سکوت در میان ما جاری شود و یا اگر حجاب تظاهر بیندازیم بر تعاملاتمان و غیر صریح رفتار کنیم تا سنگ روی سنگ بند شود. آن‌وقت منطقه مشترک ارتباط ما کجا خواهد بود؟

ماندن در پرتگاه فریب رفتاری، یقیناً انرژی خورک محسوب می‌شود و هرچند برای مدتی کوتاه، با این مسئله می‌توان کنار آمد و یا سازگار شد اما اینکه سعی کنیم با افرادی که بیشترین اوقاتمان را می‌گذرانیم فقط در سطح بمانیم و مدام فاصله خویش را حفظ کنیم تا هرگز به عمق نرویم، بی‌تردید برای روحمان غرق شدگی به همراه خواهد داشت.

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *